Meclisin üzerinde oturuyorum. Ne garip değil mi? Milletin, kendi meclisinde vekaleten oturan yüzlerce vekili var. Sürekli önünden geçmem gerektiği için karşılaştıklarıma dikkatli bakıyorum: Acaba hangisi benim vekilim? Televizyonlarda ve gazetelerde de rastlıyorum. Bana benzeyen ya da benzeme eğilimi gösteren, hoş, çiçekli kıyafetleri olan bir vekil bulamadım. Hadi bana benzemesi üzerinde fazla durmayalım; o zaman milletin vekili olan ve büyük bir ekseriyetle “bey” olan kişiler, benim vekilim olduklarından haberdar mı? Diyelim haberdar ve beni bağrına basmak için çıldırıyor, bunda da bir tehlike yok mu? Ben, bana kollarını açmış bir vekili milletle paylaşır mıyım? Paylaşmam. Bu vekilden gelecek cukkaları bir başıma yerim, cebime indiririm. Yani gene milletin vekili olamaz, bir iki kişinin vekili olur gibi geliyor bana...
Travmalar çok gençten başlayan şeyler, anladın mı? İmparatorluğu kurmak zorundasın. Yoksa yaşamanın anlamı yok ki. Tek hedefin imparatorluk kurmak olmalı. Yoksa kurtarır hiç bir şey yok. Çocukluktan gelen bir şeyle geçer bu. Anladın mı? Bunu 6-7 yaşında hissedersin. İlk "Bu çocuk ne olacak?" endişeli hali gezer etrafında senin. Sessiz konuşurlar.
